CITYSCALE

Gülçin Aksoy & Atılkunst, Yeni Anıt, Volkan Aslan, Anne Bleisteiner, Klaus vom Bruch, Carlotta Brunetti & Julia Lohmann, Department für öffentliche Erscheinunge grubu, Deniz Gül, Gözde İlkin, Suat Öğüt, Kristine Osswald, Hülya Özdemir, Susanne Pittroff, Michaela Rotsch, Martina Salzberger, Robert Stumpf, Ali Taptık, Yasemin Nur Toksoy, Stefanie Unruh ve VIDEOIST

Curators: Beral Madra, Deniz Erbas (Istanbul) und Dr. Cornelia Oßwald-Hoffmann (Munich)
Coordinator and supporter: Galeri Françoise Heitsch, Munich

LOTHRINGER 13,( Städtische Kunsthalle München) http://www.lothringer-dreizehn.com/vorschau/halle/index.htmlOpneing: 22.07.2010, 19.00

23.07.–19.09.2010

Concept Text

BERAL MADRA& DENİZ ERBAŞ

In The Civitas of Seeing Sennett (1989) clearly states why he is interested inthe city:A city isnt just a place to live, to shop, to go out and have kids play. Its a placethat implicates how one derives ones ethics, how one develops a sense ofjustice, how one learns to talk with and learn from people who are unlikeoneself, which is how a human being becomes human.For vast communities and individuals in our cities the city is just a place tolive, to shop and to struggle for daily achievements. Justice, dialogue andthe sense of being human is always postponed to an indefinite date; even ifthese may be the genuine desires of urban people.In this sense, the majority of todays contemporary art deal with the contestedissues indicated in this statement. Istanbul, as an emblematically hybridmegapolis of east -west clash became a particular territory where theseissues being tackled, questioned, examined and transformed by local andinternational artists and curators since almost two decades. Artists have thisdouble challenge to fight the established image of Istanbul full of clichéssuch as being a bridge between east and west, mosaic of cultures etc. witha critical, deepened, sensible approach and communicate with the massesoutside the narrow art milieu via contemporary artistic expressions.Istanbul consists of 39 districts and particular city centers, where it is saidthat different ways of life occur and confront each other. This might be astereotype conviction, considering that the vast districts of the city have thesame architectural infrastructure of mosques, false-palazzo type municipalitybuildings, shopping streets, phony greenery, derelict or luxurious housingareas. For the communities in these districts, the question is how and in whatscale these communities with mostly rural backgrounds, that are marginalizedfor different reasons and which are unified in ghettos or condominiumstalk, confront and communicate with each other. In what scale these districtsparticipate in the political discourse of the city, and in what level this participationis manifesting within the current political position of Turkey? Howare individuality, creativity and freedom of expression articulate within thisentanglement of homogeneity and heterogeneity of centers, suburbs andthe periphery? One of the goals of this exhibition is to display a comparativemapping of Istanbul and Munich focusing on these issues under the titleCITY SCALES.Documentary approaches that seize social, cultural and political notions, historicmoments and private, personal, individual details; that is concentratedon the witnessing, while taking position in approaching the reality and iscourageously commenting them; that are characterized by an acute sense ofreality, by the desire to remain entirely factual on the relationship betweenart and reality, is intensively present in contemporary art scene.This approach will be the linking point between Munich and Istanbul for thisexhibition and it will reflect how cities can be seen, interpreted and representedby artists that are aiming at capturing the reality, the massive andrapide transformations, unseen or neglected details and livings in the citieson micro and macro scales.

Avrupa başkentlerinin meydanlarında billboardlara yerleştirilen Sarayburnu resmi, İstanbul’u oryantalist düşlerin merkezi olarak görme zevkinden asla vaz geçmeyen geniş AB kitlelerini mest etti, ama İstanbul’un gerçeklerini keşfetmenin zevkine varan entelektüel AB’liler bu resmi hiç ilginç bulmadı!
Resim özlemli ve oryantalistti. Tarihsel kent dokusu iyi korumuş gibi kendinden emin bir görüntü… Oysa o manzaranın içinde artık iş işten geçmiş dedirtecek kadar büyük kayıplar var.
İstanbul’un tarihsel dokusuyla nasıl başa çıkamadığımızın en sön örneği EMEK sineması ve Cercle d’Orient Binası. Buna gelene kadar çok sayıda binayla başa çıkamadık!
Tepebaşı’ndaki 1880’lerde kurulduğu söylenen tiyatro 1970’de yandı, restore edilmedi ve yerine otopark ve herhalde Ortadoğu ve Balkanların en çirkin binası ödülünü alabilecek olan TRT binası yapıldı. Bu da yıkılıp yerine bir Frank Gehry binası yapılacağı söylendi.
Taksim’deki 1914 yılında mimarı Giulio Mongeri tarafından inşa edilen ve 1970’de AKM yandığında tiyatro olarak kullanılan, 1944'te Türk Sineması 1946'da Yeni Taksim Sineması ve 1964'te Venüs Sineması olarak bilinen bina alış-veriş merkezi olmayı beklerken işportacılara mekân oluyor.
1980’lerin sonunda Feshane keşfedildi, uluslararası kültür/sanat merkezine dönüştürülmek üzere yola çıkıldı, üç yıl içinde bir özel sektör-yerel yönetim kavgası sonra kaba mermer kaplamalarla ve tül perdelerle donatarak düğün-sünnet düğünü-dernek toplantısı-parti genel kurulu-el sanatları fuarı gibi işlevlere terk ettik. Binanın restorasyonunu yapan Gae Aulenti aynı tarihte Paris’te Sen nehri kıyısındaki Grand Palais’nin restorasyonunu yapmıştı. Google’a girip, o binanın durumu ve işlevleriyle Feshane’yi karşılaştırabilirsiniz.
Aynı yıllarda Zeytinburnu Gaz Fabrikası da işlevini yitirmiş ve boşaltılmıştı, kültür/sanat merkezi olmak üzere gündeme geldi; ama bu da gerçekleşmedi. Hayalet bina olarak duruyor. Anımsatmış oldum, hemen ihalesini yapıp bir alış veriş merkezine dönüştürelim. Hava alanı yolu üstünde olduğu için son derece elverişli.
Sütlüce Mezbahası da özel sektör, yerel yönetim ve bir üniversite arasında paylaşılamadı ve sonunda yerel yönetime kaldı. Grotesk eklemelerle, altından geçen tünellerle, granit döşemeleriyle en kötü mimarlık yarışmasına aday olacak niteliğe sahip oldu. İçinde ne teknik açıdan yeterli bir konser/gösteri salonu var ne de günümüz sergi estetiğini karşılayacak bir düzen! Bir işletmeciye ihale edildi…
Sultanahmet Cezaevi de 90’larda sıraya girdi; umutlar bu binanın acı belleğine yakışır bir biçimde bir kültür/sanat merkezi olmasındaydı; ancak bütün karşı koymalara karşın beş yıldızlı otele dönüştü; böylece bu ağır bellek bir daha canlanmayacak bir biçimde yok edildi. Bu yetmedi arkasındaki arkeolojik alana ek yapılıyor.
Sultahamet’de eşi benzeri olmayan Binbirdirek Sarnıcı’nın tabanı betonla kaplandı ve bir işletmeciye ihale edildi.
Karaköy’de Haliç kıyısındaki Yelkenli Han harap durumda bekliyor…
Eşi bulunmayan Arap Camii’ni bulabilmek için büyük çaba göstermek gerek, çünkü çevresi yıkık dökük küçük sanayi dükkanları, depoları ve atölyeleri ile kapatılmış durumda.
Perşembe Pazarı içinde çok sayıda tarihsel yapı hırdavat deposu olarak kullanılıyor.
Osmanlı Devletinin ve TC’nin finans merkezi Bankalar Caddesi elektrik ve lamba esnafının insafına terk edilmiş durumda…
Kadıköy’de Hasanpaşa Gaz Fabrikası yıllardır sivil örgüt- yerel yönetim arasında paylaşılamıyor; şehir efsanesine dönüştü.
Davutpaşa Kışlası Yıldız Teknik Üniversitesi’ne verildi, ancak henüz planlanan şekil ve işleve kavuşmadı…
Toptancıların elindeki Rami Kışlası’nın büyük bir kütüphane olması planlanıyor ve o da beklemede.
Bayrampaşa Cezaevi ve Haliç Tersane’lerinin kaderi belli değil…
Bu arada Ermeni vakıflarına ve Rumlara ait işlevlerini yitirmiş, kaderine terk edilmiş sayısız hayelet bina olduğunu, örneğin Tarlabaşı’ndaki Ermeni Kilisesi’nin bir süre sanat merkezi olarak kullanıldığını da hatırlayalım.
Bu süreçte, kişilere ve özel kurumlara ait olduğu için olaysız dönüştürülmüş Silahtarağa Elektrik Santrali, Haliç kıyısında R. Koç Sanayi Müzesi ve Beyoğlu’ndaki özel sektöre ait yeni kültür sanat binaları gibi iyi örnekler var.
Sanayi- sonrası binalar yükselen değer “yaratıcık sanayi” bağlamında ele alınıyor ve genelde yatırımcılara yap-işlet modeliyle teslim ediliyor. Kamusallığın korunması ve desteklenmesi gibi ilkeli kültür politikası sürdüren kentlerde bu teslimat iyi sonuçlar verebilir, ama bizdeki sonuçlarda psikopatolojik bir yaklaşım gözlemleniyor. Kültür hâlesine sahip olmak için elverişli bir psikoloji değil bu!
20 yıldır Avrupa ve ABD dışı sanat ortamları, Avrupa ve ABD’nin besleyip büyüttüğü post-modern ve küresel sanat sistemine uyum sağlamaya çalışıyor ve bunun için mevcut kurumlarını güncelleştiriyor, yenilerini kurmaya çalışıyor. Türkiye de bu ülkeler içinde yer alıyor. Türkiye’nin 1980’lerin ortasında kadar yürüttüğü kültür sistemi Sovyet ülkelerinin devlet denetimli/destekli sanat/kültür sistemini aratmıyordu. Serbest piyasaya geçişle birlikte sahip olduğu bu kültür altyapısını, sanat ve kültüre yatırım yapması beklenen toplum kesimlerinin bu konudaki öngörüsüz ve bilinçsiz tutumu dolayısıyla 2000’li yıllara kadar gerektiği gibi değişime sokamadı. Buna karşın özellikle Doğu Avrupa, Güney Doğu Avrupa ve Rusya Türkiye’den on yıl sonra kapitalist kültür sanayine geçtiği halde bu kalkınmayı çok daha becerikli ve hızlı bir biçimde gerçekleştiriyor.
Kültürün neo-liberal ekonomideki yatırım değerini keşfettik, ama hem mimari açıdan hem de kurumsallık ve işletme açısından bu yatırımın doğasına uygun bir yenileme/değişim/işletme yapmaya aklımız yetmiyor ve yatmıyor!
Beral Madra

TARİHSEL BİNALARIN DÖNÜŞÜMÜ
Avrupa başkentlerinin meydanlarında billboardlara yerleştirilen Sarayburnu resmi, İstanbul’u oryantalist düşlerin merkezi olarak görme zevkinden asla vaz geçmeyen geniş AB kitlelerini mest etti, ama İstanbul’un gerçeklerini keşfetmenin zevkine varan entelektüel AB’liler bu resmi hiç ilginç bulmadı!
Resim özlemli ve oryantalistti. Tarihsel kent dokusu iyi korumuş gibi kendinden emin bir görüntü… Oysa o manzaranın içinde artık iş işten geçmiş dedirtecek kadar büyük kayıplar var.
İstanbul’un tarihsel dokusuyla nasıl başa çıkamadığımızın en sön örneği EMEK sineması ve Cercle d’Orient Binası. Buna gelene kadar çok sayıda binayla başa çıkamadık!
Tepebaşı’ndaki 1880’lerde kurulduğu söylenen tiyatro 1970’de yandı, restore edilmedi ve yerine otopark ve herhalde Ortadoğu ve Balkanların en çirkin binası ödülünü alabilecek olan TRT binası yapıldı. Bu da yıkılıp yerine bir Frank Gehry binası yapılacağı söylendi.
Taksim’deki 1914 yılında mimarı Giulio Mongeri tarafından inşa edilen ve 1970’de AKM yandığında tiyatro olarak kullanılan, 1944'te Türk Sineması 1946'da Yeni Taksim Sineması ve 1964'te Venüs Sineması olarak bilinen bina alış-veriş merkezi olmayı beklerken işportacılara mekân oluyor.
1980’lerin sonunda Feshane keşfedildi, uluslararası kültür/sanat merkezine dönüştürülmek üzere yola çıkıldı, üç yıl içinde bir özel sektör-yerel yönetim kavgası sonra kaba mermer kaplamalarla ve tül perdelerle donatarak düğün-sünnet düğünü-dernek toplantısı-parti genel kurulu-el sanatları fuarı gibi işlevlere terk ettik. Binanın restorasyonunu yapan Gae Aulenti aynı tarihte Paris’te Sen nehri kıyısındaki Grand Palais’nin restorasyonunu yapmıştı. Google’a girip, o binanın durumu ve işlevleriyle Feshane’yi karşılaştırabilirsiniz.
Aynı yıllarda Zeytinburnu Gaz Fabrikası da işlevini yitirmiş ve boşaltılmıştı, kültür/sanat merkezi olmak üzere gündeme geldi; ama bu da gerçekleşmedi. Hayalet bina olarak duruyor. Anımsatmış oldum, hemen ihalesini yapıp bir alış veriş merkezine dönüştürelim. Hava alanı yolu üstünde olduğu için son derece elverişli.
Sütlüce Mezbahası da özel sektör, yerel yönetim ve bir üniversite arasında paylaşılamadı ve sonunda yerel yönetime kaldı. Grotesk eklemelerle, altından geçen tünellerle, granit döşemeleriyle en kötü mimarlık yarışmasına aday olacak niteliğe sahip oldu. İçinde ne teknik açıdan yeterli bir konser/gösteri salonu var ne de günümüz sergi estetiğini karşılayacak bir düzen! Bir işletmeciye ihale edildi…
Sultanahmet Cezaevi de 90’larda sıraya girdi; umutlar bu binanın acı belleğine yakışır bir biçimde bir kültür/sanat merkezi olmasındaydı; ancak bütün karşı koymalara karşın beş yıldızlı otele dönüştü; böylece bu ağır bellek bir daha canlanmayacak bir biçimde yok edildi. Bu yetmedi arkasındaki arkeolojik alana ek yapılıyor.
Sultahamet’de eşi benzeri olmayan Binbirdirek Sarnıcı’nın tabanı betonla kaplandı ve bir işletmeciye ihale edildi.
Karaköy’de Haliç kıyısındaki Yelkenli Han harap durumda bekliyor…
Eşi bulunmayan Arap Camii’ni bulabilmek için büyük çaba göstermek gerek, çünkü çevresi yıkık dökük küçük sanayi dükkanları, depoları ve atölyeleri ile kapatılmış durumda.
Perşembe Pazarı içinde çok sayıda tarihsel yapı hırdavat deposu olarak kullanılıyor.
Osmanlı Devletinin ve TC’nin finans merkezi Bankalar Caddesi elektrik ve lamba esnafının insafına terk edilmiş durumda…
Kadıköy’de Hasanpaşa Gaz Fabrikası yıllardır sivil örgüt- yerel yönetim arasında paylaşılamıyor; şehir efsanesine dönüştü.
Davutpaşa Kışlası Yıldız Teknik Üniversitesi’ne verildi, ancak henüz planlanan şekil ve işleve kavuşmadı…
Toptancıların elindeki Rami Kışlası’nın büyük bir kütüphane olması planlanıyor ve o da beklemede.
Bayrampaşa Cezaevi ve Haliç Tersane’lerinin kaderi belli değil…
Bu arada Ermeni vakıflarına ve Rumlara ait işlevlerini yitirmiş, kaderine terk edilmiş sayısız hayelet bina olduğunu, örneğin Tarlabaşı’ndaki Ermeni Kilisesi’nin bir süre sanat merkezi olarak kullanıldığını da hatırlayalım.
Bu süreçte, kişilere ve özel kurumlara ait olduğu için olaysız dönüştürülmüş Silahtarağa Elektrik Santrali, Haliç kıyısında R. Koç Sanayi Müzesi ve Beyoğlu’ndaki özel sektöre ait yeni kültür sanat binaları gibi iyi örnekler var.
Sanayi- sonrası binalar yükselen değer “yaratıcık sanayi” bağlamında ele alınıyor ve genelde yatırımcılara yap-işlet modeliyle teslim ediliyor. Kamusallığın korunması ve desteklenmesi gibi ilkeli kültür politikası sürdüren kentlerde bu teslimat iyi sonuçlar verebilir, ama bizdeki sonuçlarda psikopatolojik bir yaklaşım gözlemleniyor. Kültür hâlesine sahip olmak için elverişli bir psikoloji değil bu!
20 yıldır Avrupa ve ABD dışı sanat ortamları, Avrupa ve ABD’nin besleyip büyüttüğü post-modern ve küresel sanat sistemine uyum sağlamaya çalışıyor ve bunun için mevcut kurumlarını güncelleştiriyor, yenilerini kurmaya çalışıyor. Türkiye de bu ülkeler içinde yer alıyor. Türkiye’nin 1980’lerin ortasında kadar yürüttüğü kültür sistemi Sovyet ülkelerinin devlet denetimli/destekli sanat/kültür sistemini aratmıyordu. Serbest piyasaya geçişle birlikte sahip olduğu bu kültür altyapısını, sanat ve kültüre yatırım yapması beklenen toplum kesimlerinin bu konudaki öngörüsüz ve bilinçsiz tutumu dolayısıyla 2000’li yıllara kadar gerektiği gibi değişime sokamadı. Buna karşın özellikle Doğu Avrupa, Güney Doğu Avrupa ve Rusya Türkiye’den on yıl sonra kapitalist kültür sanayine geçtiği halde bu kalkınmayı çok daha becerikli ve hızlı bir biçimde gerçekleştiriyor.
Kültürün neo-liberal ekonomideki yatırım değerini keşfettik, ama hem mimari açıdan hem de kurumsallık ve işletme açısından bu yatırımın doğasına uygun bir yenileme/değişim/işletme yapmaya aklımız yetmiyor ve yatmıyor!
Beral Madra

2002'de Konrad Adenauer Vakfının düzenlediği konferans bildirisi/ 2010'da geldiğimiz durumile karşılaştırma yapılabilir...


TÜRK KÜLTÜRÜ ULUSAL MIDIR?
ULUSLARARASI MIDIR?

Beral Madra
Sanat Galerisi Yöneticisi ve Kuratör, İstanbul
Küresel Kültür Sürecinde İstanbul'da Çağdaş Sanat
Günümüzde genel geçer kültür tanımı
Günümüzde bir ülkenin kültürünün uluslararası ya da küresel boyutları olup olmadığını saptamak için istatistiklere başvurmak gerekiyor; yani sanat/kültür alanında da sayılar konuşuyor, kavramlar, kuramlar, biçimler ve estetikler sonra geliyor.
Açılan sergilerin, verilen konserlerin, gösterilerin sayısı ve bunlara yapılan yatırım, yapıtların satışı, sanatçıların aldıkları ödül sayısı, açılan sanat merkezlerinin sayısı ve bunlara harcanan para, yayınlanan kitaplar ve bunların kaç dile çevrildiği, kültür sektöründe çalışanların sayısı ve bunların kazançları, müzayede ve fuarların cirosu...
Geçen yüzyılda, kültürün tanımını birçok kez değiştirdik ve çeşitlendirdik: Holywood kültürü yarattık, Pop kültür yarattık, Underground kültür yarattık, Mc Donalds kültürü yarattık, geçenlerde bir Türk politikacı futbol kültüründen de söz etti...
Kültürü öyle çeşitlendirdik ki, sonunda kültürün ne olduğu önemsizleşti, artık önemli olan kültürün insanın ürettiği birşey olarak insanın tükettiği birşeye dönüşmüş olması.
Burada kapitalist süreç içinde bir kültür sanayiinden söz ediyoruz...
Ve toplumlar şimdi kapitalist sürecin hangi aşamasındaysa, doğal olarak kültürleri de o aşamada.
Dekonstrüksiyon sorunu:
Bize burada verilen iş de kültürün Türkiye'de hangi aşamada olduğunu saptamak.
Dün Bayan Naumova, ülkesinin siyasal, ekonomik, kültürel bir dekonstrüksiyonunu yaptı; yani bugün bulunduğumuz noktada, Althusser'den Foucault'dan, Lacan'dan sonra, Slavoj Zizek, Derrida, Ernesto Laclau filan yaşarken yapılması gereken şekilde bir dekonstrüksiyondu, bu.
Dinleyiciler rahatsız oldu ve onun ne yapmak istediğini tam anlamadılar.
Dekonstrüksiyonlar, rekonstrüksiyonlar için yapılır; bizim gibi ülkelerin acil rekonstrüksiyonlara gereksinimi var ve dekonstrüksiyon yapmadan gerçekleştiremeyiz bu rekonstrüksiyonları.
Yani, yine dün sorulduğu gibi, artık bir devrim (revolution) söz konusu olmayabilir; bugünkü devrimin adı "dekonstrüksiyon"dur. Ve toplumun katıldığı bir dekonstrüksiyon süreci bir devrim kadar önemli olabilir, günümüzde.
Şimdi ben de dekonstrüksiyon yaparsam, bana da tepki duyacaksınız...
Kültürün uluslararası boyut kazanması için neler gereklidir?
Yerel yaratıcılık sonuçlarının / üretimlerinin dünya ölçeğinde geçerli olmasını sağlayacak bir dizi altyapının ve bu altyapıları besleyen eşgüdümlü yatırım kaynaklarının (collective investment resources) olması gerekmez mi?
Bu altyapılar, eğitim kurumlarının dünyayla koşut eğitim programları yürütmelerinden ve eğitim sonrası iş alanlarıyla ilişkide olmalarından başlayarak, bütün ülkeye yayılmış kültür merkezleri ağına kadar uzayıp gider.
Bu altyapıda bilgili, eğitimli, yaratıcı insan ögesi son derece önemlidir; yani yaratıcılık ürünlerinin yerel sınırları aşıp, küresel bağlantılara girmesini sağlayacak, dünya ölçeğinde söz sahibi uzmanlar…
Bu altyapıda devlet, yerel yönetimler ve özel sektör işbirliği ve yatırımı da önemlidir.
Bu altyapıda söz konusu odakların sanat politikalarında özerk ve bağımsız olmaları da önemlidir.
Herkesin bildiği bir gerçek şudur: "Küresel Kültür" kavramı yalnız Batı'nın düşünsel ürünü değildir; Post-kolonyalist düşünürlerin onlarca yıllık özverili çalışmasından doğan bir düşünsel üründür; bu düşünürler de genellikle Afrikalı, Orta Doğulu ve Asyalıdır.
"Küresel kültür" kavramına sahip çıkan ve onu ekonominin büyük öyküsü "great narrative of economy" konumuna getiren Batı ülkelerinde bu altyapıların 20.yy Modernizmi ve Post-modernizminin bir sonucu olduğunu da biliyoruz.
Yani sanat akımları ve etkinlikleri -yani yüksek kültür- bu tür altyapıların kurulmasına neden olmuştur. Bu akımlar arasında özellikle Dada, Sürrealizm, Fluksus, Soyut Dışavurumculuk önem taşımaktadır. Bu akımlar Avrupa ve ABD'de gerçekleşmiştir; ama etkileri zaman içinde Çin'e kadar uzanmıştır. Ne ki, bu akımlar Batı dışı ülkelerde aynı altyapıların kurulmasını sağlayacak kadar etkili olamamıştır.
Günümüzdeki uluslararası kültür özellikleri nelerdir?
Bugün uluslararası-üstü (extra-international) bir durumdan söz etmek zorunda kalıyoruz. Bu, 2. Dünya Savaşı'ndan sonra şekillenen uluslararası kültür alış-verişinden öte bir durumdur. Burada ülkelerin resmi ve özel sektör kurumlarının iletişimi aşılmış, pazarın oluşturduğu iletişim ve sivil örgütler, uzman bireyler arasındaki iletişime geçilmiştir. Bu iletişimde pazarın etkisi yadsınamaz; ancak pazarın yaptırımlarıyla birlikte, sonsuz çeşitlilikte bir düşünce ve kavram alış-verişi de söz konusudur. Bunun en ilginç biçimi de ABD'de gerçekleşmektedir. ABD, bütün ülkelerin en yaratıcı insanlarını kendine – ithal etmeyi - başarmakta, onlara üretim olanakları sağlamakta ve üretilen kültürü yeniden ihraç etmektedir. Küresel kültür için,ister beğenin, ister beğenmeyin ABD bir model ortaya koymuştur.
90'lı yıllardan başlayarak, uluslararası sanat eğilimleri ve kuramları sanatçılar ve onların yapıtları tarafından değil, sanat alış-verişini düzenleyen, prodüktörler, menajerler, aracılar, galeriler, küratörler, özel prodüksiyon şirketleri tarafından belirlenmeye başlamıştır; bu kuramlar, akımlar, eğilimler büyük ölçüde teknolojik gelişmelere, tüketim eğilimlerine ve ülkelerin sanata yaptıkları yatırımların ölçüsüne bağlı olarak belirlenmektedir.
Sanat kuramları ve eğilimleri moda ve tasarım gibi hızlı değişmekte ve kendini sürekli yenilemektedir. Sanatçıların neyi, nasıl, nerede üretecekleri birkaç ay önceden bir çeşit eğilim yoklamasıyla belirli odaklar tarafından saptanmakta ve dünya sanat ortamı çeşitli iletişim araçlarıyla yönlendirilmektedir. Venedik Bienali, Dokumenta Kassel, Manifesta ve benzeri büyük sergiler, festivaller, fuarlar ve ABD, Kanada, Avupa müzeleri arasındaki alış-veriş sergileri bu önceden belirlenmiş eğilimlerin ve sanatçı listelerinin bir çeşit tescil edildiği etkinlikler olarak karşımıza çıkmaktadır.
Son yıllarda, Batı-dışı / Batı'ya uzak ülkelerde de büyük sergi etkinlikleri, festivaller yapılmaktadır; söz konusu ülkelerde yukarıda sözü edilen altyapılar olmadığı halde! Bu büyük sergiler yapılabilmektedir, çünkü Batı sanat odakları bu uzak bienallerin yapılmasını istemektedir.
Neden istemektedir? Çünkü sanat ve kültür, tıpkı öteki tüketim olguları gibi kendini "yeni" göstermek zorundadır, arzu uyandırmak zorundadır; gerçekte sanat yapıtlarının içeriği, estetiği ve kuramında büyük bir yenilik olmasa bile- ki olmamaktadır- sanat ve kültür sürekli yenileniyormuş gibi gösterilmelidir.
Tüketim, tanıtım mekanizmalarının sanat ve kültür alanına sızmalarıyla homojenleşen ve "küresel kültür" başlığıyla sunulan bu yeni oluşum, dünyanın bütün ülkelerinin katılımcı (contributive), paylaşımcı (reciprocal) çalışmasının sonucu olarak gözükmüyor.
Parasal ve altyapısal gücü olanların, yani kültür sanayii gelişmiş olanların bu güçlerini daha da güçlendirmek üzere kurdukları bir düzenin sonucu olarak gözüküyor. Çünkü,
- küresel kültür fenomenini hazırlayan ülkerdeki altyapılarla, bu fenomenin içinde rol alması istenen ülkelerin altyapıları eşdeğer durumda değil,
- küresel kültür fenomeni içinde rol alması istenen bölgesel ve yerel kültürler genellikle gelenekçi-ulusçu-devletçi ideolojilerin ve modernist-bürokratik yönetimlerin kıskacında. Oysa küresel kültür yalnız ekonomiye bağımlılık kabul ediyor; başka hiçbir denetim kabul etmiyor.
Küresel kültürde etkin ve belirleyici işlev taşımak için neler yapmak gerekir:
-kültürü ve sanatın, siyasal ve ekonomik ideolojilerin vahşi çıkarları ve kirli oyun alanları dışında kalmasını sağlamak, özerk ve bağımsız kılmak;
-sanatın düşünsel ve kavramsal kaynaklarını sürekli besleyen üretimleri beslemek, kalkındırmak ve ihraç etmek; bunu yaparken bilim, kuram ve sanat arasındaki bağları güçlendirmek ve aydınların çok yönlü çalışmalarını sağlayacak programlar üretmek;
-denetlenen ve belirlenen üretimlerin uluslararası sanat pazarında değer kazanmasını sağlamak; yani yerel boyutta sanatçıların üretimlerini değerlendirmek, üretim olanakları sağlamak, sanat ticaretini desteklemek
-yüksek teknoloji ve yüksek kaliteli işgücüne sahip sanat merkezleri kurmak ve yapıtların bu müzeler arasında dolaşımını sağlamak;
-dünyada sanata yatırılan parayı izlemek; yani çokuluslu şirketlerin ve özel koleksiyoncuların sanata yaptıkları yatırımları söz konusu iletişim ağı içine girmesini sağlamak.
Türkiye kültürüne bu tanımlar açısından bakıldığında, resim nasıl görünüyor?
Eğer etkin bir uluslararası sanat var desek bile, bunun yalnız Istanbul'da gerçekleştiğini bilmek gerekir. Sanat İstanbul'da kendine ve bölgeye özgü oldukça çelişkili bir modernizmin sonucu olan bir tür post-modernizm süreci içindedir. Yani geleneksel-ulusal değerlerle yoğrulmuş, tamamlanmamış modernist bir yüksek kültür yüzyıllardır bastırılmış bir heterojenliğin tüketim mekanizmalarının sağladığı "herşey geçerlidir" duygusuna kapılmış bir kitle kültürü ile bir evlilik yaşamaktadır. Bu evlilikten gürbüz bir çocuk doğabilir, umudunu taşıyoruz.
Başka bir deyişle, modernist sanat ulus-devlet-gelenek üçgeni içine hapsolmuştu; bu tamamlanmamış-huzursuz modernizm üstüne, ucu bucağı belli olmayan, altyapıları bozuk post-modernizm geldi ve yerleşti.
Post-modernizmde, kuşkusuz ekonomik ve siyasal açılımla tamamlanmamış modernizmin tuhaflıkları ortadan kalktı; ama bu kez odaya herşeyi silip süpüren çeşitli rüzgarlar doldu!
Ancak, yine bu süreçte bazı olumlu şeyler de gözlendi: sergiler uluslararası nitelikte düzenlendi gelişmekte olan bir ülke olmasına karşın, bu tür büyük sergiler için parasal kaynak sağlayacak bir özel sektörün var olduğu anlaşıldı.
Sanatçılar uluslararası sergilere katılabildi ve önemli, ilginç yapıtlar üretti, geniş bir uluslararası izleyiciyle karşılaşarak deneyim kazandı ve, herşeyden öte Türkiye'de varamadıkları bir "anlaşılma" ve "takdir edilme" doyumuna vardılar...
Kuşkusuz 1985'den bu yana – Türkiye'nin ekonomik olarak dünyaya açılması ve dünyada küresellik rüzgarlarının başlamasıyla - sanat ortamı bir sıçrama yaptı; bu büyük ölçüde kişiler ve özel kurumlar tarafından gerçekleştirildi. Bu da sanatın ve kültürün devlet boyunduruğundan çıkması anlamını taşıyordu.
Dışa dönük sürecin içindeyiz; ancak küresel kültürün ve sanat dinamiklerinin gereği bu dışadönüklük tam ve eksiksiz olmalıdır, çünkü hemen kapımızın önünde amansız bir rekabet başlamaktadır.
1987-2000 arasında kişiler, sivil örgütler ve özel sektör işbirliğiyle bir dizi uluslararası sergi etkinliği gerçekleştirildi.
Bu yapıtlar/gelişmeler yeterli mi? Yeterli değil, ama çok önemli bir başlangıç süreci, daha dinamik biçimde sürdürülmeli.
Bu gelişmeler Türkiye'deki sanat ortamının iç dinamiklerini oluşturmaya yetti mi?
Yetmedi, çünkü yalnız İstanbul'da gerçekleşti ve Anadolu'ya taşınmadı; Türkiye'nin devlet-yerel yönetimler-özel sektör işbirliğiyle/parasıyla kurulmuş, politikası ve programı özerk ve bağımsız bir kültür merkezi ağına gereksinimi var. Türkiye, önce kendi içindeki bu kültürel eşitsizliğin üstesinden gelmek zorunda.
Bu gelişmelere katkısı olması gereken devlet nerede?
Türkiye'nin resmi kültür politikası ve sanat programı bu gelişmenin en az 40 yıl gerisindedir. Kültür Bakanlığı'nın WEB sayfasını açınca bu görülür. Ancak sözü edilen yapıtlara ilişkin tek bir tümce yoktur, bu WEB sayfasında. Kültür Bakanlığı, 12 milyonluk sözde uluslararası kültür metropolü olan İstanbul'un tek resmi sergi yerini bakanların siyasal çıkarları için kullanmakta ve kullandırmaktadır ve şimdilerde bu merkezi emekliliğini bekleyen bir memur yönetmektedir. GSG ise tam bir 3. Dünya ülkesi galerisi görünümündedir. Resmi kültür politikası, yaşayan kültürün çok gerisinde kalmıştır.
İstanbul sanat ortamının gücü, Kültür Bakanlığı'nın politikasını düzeltmek için yetersiz midir?
İstanbul sanat ortamının gücü maalesef yetersizdir;çünkü:
1. Uluslararası olma sürecini tamamlayamamıştır.
• uluslararası çapta modern sanat müzesi, enstitüsü ve merkezi yoktur,
• ABD-Avrupa merkezlerini dolaşan önemli sergiler İstanbul'a getirilemiyor,
• galeriler uluslararası bağlantılarla çalışmıyor,
• sanat fuarı uluslararası değil,
• uluslararası koleksiyoncular İstanbul'a sanat yapıtı almak üzere gelmiyor
• çok az sayıda sanatçı -ve onlar da büyük ölçüde kişisel çabalarıyla- başka ülkelere gidip başarılı olabiliyor,
• birkaç istisna dışında Türkiyeli sanatçıların yapıtları uluslararası fuarlarda satılmıyor.
• yapıtlar uluslararası pazarda değerlendirilmiyor, yerel pazarda alıcı bulamıyor.
• British Council, Goethe Institut gibi bağımsız/özerk sanat kurulları yok
2. Ticari olmayan, düşünsel süreçlerin realizasyonu olan sanat, tüketim ekonomisi ve medyaya yenik düşmektedir
• medya sanatla kitle eğlencesini özdeşleştirmeye çalışıyor, yaratıcı genç kuşakları kendi alanına çekiyor
• aydınlar günümüz sanatı konusunda bilgilenmiyor ve sanatı tartışma gündemine almıyor
• Joseph Beuys'un "herkes sanatçıdır" sözü abartılıyor ve kendini dışavurmak isteyen herkes ürettiği şeyin sanat olduğunu savunuyor.
İstanbul sanat ortamının uluslararası/küresel platformda söz sahibi olduğunu söylemek zordur. Şimdilik, İstanbul -sanat için elverişli karizmatik/paradoksal bir metropol olarak- uluslararası sanat ortamında "kullanılabilir" bir konumdadır.
İstanbul sanat ortamı -belirli fırsatları değerlendirip üretimlerini başka ülkelerde gösterebilen sanatçılar dışında- henüz kültür ithal etme sürecini yaşamaktadır. Kuşkusuz, burada Avrupa ve ABD merkezlerinde Türk azınlıklar için düzenlenmiş etkinliklere gidenlerden söz etmiyorum. Üstelik, ithal edilen kültürün niteliği de –dünden bugüne bu salonda konuşulan nedenlerden dolayı– sürekli düşmektedir. Örneğin Maydanoz/Tereotu çadırında Broadway'in ıskartaya çıkmış showlarının gösterilmesi de kültür olarak sunulmakta ve algılanmaktadır.
Yenilikçi, dinamik, değişken, heterojen, çoğulcu, bağımsız, ama başka kültürlerle karşılaşmaktan / bireşmekten korkmayan bir kültüre sahip olmak günümüz dünyasında büyük bir iktidardır. Akıllı ülkeler kültürel etkinlikleri bu noktadan başlayarak gerçekleştiriyor ve dünyaya ihraç ediyor. Bu bağlamda, Batı Avrupa ve ABD, kendi içinde ve pazar kapmada rekabet ediyorsa da, söz konusu kuramsal/kavramsal/ideolojik kültür çıkışlarını yaparken birlikte davranmaktadır.
Küreselleşme denilen yeni bir kapitalizm aşamasında kültür işi kotarılırken, kuşkusuz bu yeni ideolojinin gereği olarak başka kültürlerle diyaloğa girmek zorunludur. Çünkü "çok kültürlülükten yeni yenilikler doğar"düşüncesi vardır.
İstanbul, şimdilik bu diyaloga davet edilmiştir, ama henüz edilgen bir konumdadır. Diyaloğu yönlendirecek ve konuşmaya yeni bir başlık koyacak durumda değildir.

http://www.konrad.org.tr/index.php?id=138/ © 2002 - Konrad Adenauer Vakfı Türkiye Temsilciliği

Beral Madra

Reflections on the Global South
1.
Culture today is an entity composed of modernism, postmodernism, technology, administrative reason, media, and institutions. This notion of culture has its roots in the age of Imperialism and Colonization; it is a definition based on twentieth-century European culture and its extension to the U.S. and vice versa. Such a heritage is difficult to deal with for others: it is subject to continuous change and is internally deeply divided. What happens when we start defining culture beyond this environment, without a mandatory modernism, a colonized memory, and the derivative forms of global capitalism? If there is any similarity between these contexts, it is because global capitalism removes local difference. But it makes a difference to define global art outside the West and its current systems.

The meaning of contemporary art for a society shifts from politics to social engagement, from civil rights to individual freedom. Most of the countries east and southeast of Turkey, with their cold Global South, have either authoritarian regimes or ruling religious dogmas. Only some are in the process of democratization. In such environments contemporary art is a political tool or an access to free expression. It lends itself to criticism of the prevailing order/disorder or offers a way out of the local art scene.
In addition, there is a vast modernist production that determines the local art markets and solitary artists who work for the sake of art or art as a sign of a privileged class status. Contemporary art mainly introduces a platform where high and low culture, the common and the particular merge as a meeting point of different social classes. In most of these countries, cultural politics are pervasive and inevitable. However, we always think that official culture politics have a bad reputation, because culture is misused to serve a political end; such as engineering culture politics to legitimate militant aims.

Contemporary art with its political content challenges official culture policies and reduces their hegemony. The paradox is that contemporary art is nourished from the crisis of current cultural environments. We should definitely evaluate the function of contemporary art in different cultures according to its relation to politics. Most curators of the past Istanbul Biennales have not considered this crucial fact. As a result, we had a series of exotic and touristy concepts, while during the 1990s the Gulf crisis, local military operations, and PKK terror made the headlines. During the last biennale, which definitely had an Iraq conflict background and which debated Istanbul itself, the curators and the artists were more willing to articulate these realities in the context of their exhibition strategies.

Modern and contemporary art are initially visual and stimulating or challenging; they inflict visual thinking, critical thinking, and awareness. During modernism, in the Global South, visual thinking and individuality, was traditionally restricted by Islamic dogmas. When modernism was imposed on the Islamic cultures it tried to practically overtake the place of verbal culture. This change is even an ongoing process within the global network (electronic communication) hegemony. Seen in this light, modernism was a rupture and it created the mutilated gaze. In the modernisms of the Islamic world, the visual aspect of modernism was split into form and content. Here, what is usually expected to complement each other, became detached from each other: Detached in the sense that when form was adjusting itself to the norms of Western art, content adjusted itself to local traditions. Such a defensive approach was disguised under the modernist form. The artists, therefore, wanted to use abstract or geometric abstraction for expressing traditional and ethnic issues. In the Global South, surrealism did not exist in its Western form, as Daryush Shayegan described it: “It is a world, in which the reality is disguised behind masks, in which the lies (illusions) transformed themselves into forlorn aims and became independent. It is sub-realism, where everything is upside down.”(1) In contrast to modernism during the postmodern process, the artists battled with this mutilation.

Paintings, photography, and video with their psychoanalytical and everyday content opened a new path towards the reintegration of form and content. Many artists liberated themselves from notions of colonization and nation state ideologies as well as Islamic dogmas. They instead engaged in deconstructing and reconstructing the world they lived in. They considered hegemonic modernism often as synonymous with Western art and with modern in the larger sense. Modernism all over the eastern Mediterranean and the Middle East was an upper structure, imposed on the people with the vigour of colonialism and nation state ideology. Turkey is the best example of this development. Its modernism, in fact, is rooted in the Westernization program of Sultan Mahmut the Second and in the Tanzimat (Reformation) of 1839; therefore all modernist art production was in conflict with attaining Western aesthetics and standards. When contemporary art in Turkey split from modern art quite early in the 1970s, it happened because contact to the Western world became more intense through the information flow, liberal economy, and political communication. First attempts to abandon a modernist/formalist discourse were connected with adapting and practicing Conceptual Art, Minimal Art, and Nouveau Realism.

Such movements were practiced within the boundaries of the Academy of Art and in close gallery circles where a very small group of artists mostly supported the Left of the time. The rest followed modernist trends, deforming all kinds of modernist forms in terms of decoration and kitsch. During the mid-1970s to the mid-1980s, Turkey was the playground of Soviet and American cold-war politics. Pro Soviets and pro Americans even split within their own fractions, fighting and killing each other in the streets. The state ruled every space and time in the private life of the individual breaking down the dissident spirit of two or three generations of artists. Modernism as much as postmodernism were looked at as a strategy to overcome a hopeless situation. The Western artist’s behavior appeared as a model. Contemporary art offered tools for developing strategies of deceiving, mocking, and confusing the gaze of the authority.

Modernism is indispensable as an unfinished process all over the world, since all aspects of global capitalism and democracy generate and supply negative and positive elements of modernism. In more concrete terms, modernism survives within Islamic culture, where it is vigorously present, including the epistemological schizophrenia, which Shayegan has analyzed so aptly.(2) In his view, non-Western civilizations have never experienced Foucault’s three epistemological mental tremors. They are exposed to these forms of episteme via infiltration from outside. The non-Western world was confronted with a ready-made of human sciences (anthropology) and history. Yet, most of these societies are still thinking and feeling within the boundaries of the pre-classical world. Two heterogenic epistemes exist in one mind. Shayegan, in particular, points to a kind of suture in finding a compromise between the two different paradigms; there is always a danger that this process will create empty statements, confusion, and introvert ideologists rather than intellectuals.

© 2007 ZKM


--------------------------------------------------------------------------------

(1) Daryush Shayegan, Le Régard Mutilé. Pays traditionels face à la modernité (Édition de l’Aube, 1996), p. 143.
(2) Shayegan, loc. cit., pp.72–79.

BASIN AÇIKLAMASI

21 EKİM TARİHLİ HABER TÜRK GAZETESİNDE ÇIKAN

"ISTANBUL 2010 YAĞMASI" BAŞLIKLI HABER KASITLI, SAYGISIZ, ASILSIZ VE SALDIRGANDIR.

2008'den bu yana Istanbul 2010 Avrupa Kültür Başkenti Görsel Sanatlar Yönetmeni olarak görev yapmaktayım. Görevim, Ajans adına Avrupa Kültür Başkentliği ilkelerine karşılık gelen projeler geliştirmek ve aynı ilkeler ışığında ajansa gelen görsel sanat başvuru projelerini sanatsal açıdan değerlendirmek olarak belirlenmiştir. Bu görevimi, her biri hem Türkiye’nin güzel sanatlar fakültelerini temsil eden akademisyenler, hem de uluslararası saygınlıkta sanatçılardan olan 5 kişilik Danışma Kurulu ile birlikte yerine getirmekteyim. Bu projeler ile ilgili nihai karar Yürütme Kurulu tarafından alınmaktadır.

Istanbul 2010 Ajansındaki bu görevimi "jüri üyeliği" olarak nitelendirmek, bir bilgisizliktir. Kuşkusuz, görevim "sekreterlik" de değildir. Otuz yıllık uluslararası kültür ve sanat birikimimi Istanbul 2010 Ajansı'ndan para isteyen insanların hizmetine sunmaktır. bu hizmeti 227 proje okuyarak ve bu projeleri uluslararası proje kriterlerine uygun olarak puanlayarak değerlendirdim ve yaklaşık 80 projeye olumlu görüş verdim. Bu projelerin bir çoğunun sahiplerini tanımıyorum.

Cem Madra'nın projesi Görsel Sanatlar tarafından değil, içeriği gereği başka bir yönetmenlik tarafından değerlendirildi.

Görsel Sanatlar Yönetmenliği, İstanbul 2010 Ajansı adına üç ana proje geliştirmiştir:
Taşınabilir Sanat,
İstanbul’da Yaşıyor ve Çalışıyor
Ulusal ve Uluslararası Fuarlara Katılımın Desteklenmesi

Yaklaşık 300 kişinin aktif katılımını ve pay almasını kapsayan bu projeler 2008’den bu yana yürütülmektedir ve kamu oyu basın ve medya yoluyla bu projeler konusunda ayrıntılı olarak bilgilendirilmiştir. Bu projeler ben ajanstam ayrılsam bile, başka bir yönetmen tarafından sürdürülecektir. Bu projeler hiç bir biçimde "Beral Madra'nın kendi projeleri" olarak nitelendirilemez.

Bu üç proje 2010 Ajans projelerinin organizasyonu, Bütçe İhale Komisyonu tarafından alınan kararlar doğrultusunda organizasyon firmalarına ihale edilmekte, proje için öngörülen bütçeler de bu firmalar tarafından harcanmaktadır. Bu noktada Görsel Sanatlar Yönetmenliğinin görevi, projelerin sanatsal içeriklerini denetlemek ve belirlemekle sınırlıdır.

Ajans, İstanbul’un 2010 yılında Kültür Başkenti oluşu ile ilgili tanıtım çalışmalarını her platformda yürütmektedir. Venedik Bienali Orta Asya Pavyonunda yapılan etkinlik için ayrılan 4.000 EURO bütçe de, bu kapsamda Uluslararası Tanıtım için kullanılmıştır. Adı geçen uluslararası sanat etkinliğindeki Türkiye Pavyonundan İstanbul 2010 Avrupa Kültür Başkenti’nin tanıtımı için Ajansa hiçbir başvuru gelmemiştir. Ajans İstanbul’un ve Kültür Başkentliğinin uluslararası sanat kamuoyuna tanıtımı için bu fırsatı değerlendirmiştir; bu noktada Venedik Bienali Orta Asya Pavyonu küratörü olarak sadece organizasyon ile ajans arasındaki irtibatı sağlama görevini üstlendim.

İstanbul 2010 AKB Ajansı Görsel Sanatlar Yönetmeni olarak, öngörülen yarı zamanlı yönetmenlik maaş haricinde, bugüne kadar hiç bir proje kapsamında herhangi bir gelir elde etmedim.

Haber Türk Gazetesinde çıkan kasıtlı, asılsız ve saldırgan haberi ve gazeteciliğin bu olumsuz özelliklerle kullanılmasını şiddetle kınıyorum. Bu çelişkili ve toplama bilgilerle doldurulmuş, yazarının sanat ve kültür konularındaki derin bilgisizliğini yansıtan bu haber beni, sanat ve kültürün merkezden çevreye yayılmasını, toplumu sanatla eğitmeyi, genç yaratıcılara uluslararası görünürlük ve üretim olanağı vermeyi amaçlayan projeleri yürütmekten alıkoyamayacaktır. Görevimin şu andaki ahlaki ilkeleri dolayısıyla bu gazeteciyle 2010 sonunda hesaplaşmayı öngörüyorum.

Şimdilik kendisine Radikal gazetesindeki 12 yıllık arşivime girerek, benim kim olduğum ve ne yaptığım konusunda doğru olarak bilgilenmesini öneriyorum.Gazetecilik hakikat arayışıdır.

BERAL MADRA

NOT: Gazetede resmimin altında Rasih Nuri İleri ile akrabalığım olduğu yazmaktadır. O değerli insanla akrabalığım olsaydı sevinirdim; ancak bu bilgi de doğru değil.

Neighbours in Dialogue: Istanbul Collection for Ars Aevi

Exhibition /// PRESS RELEASE
Neighbours in Dialogue
Istanbul Collection for Ars Aevi

ARTISTIC DIRECTOR: Beral Madra (Istanbul)

ARTISTS: Steve Sabella (Jerusalem); Wafaa Yasin (Galilee); Sanan Aleskerov (Baku); Lamia Joreige (Beirut); Vahram Aghasyan (Erevan); Khaled Hafez (Cairo); Shalva Khakhnasvili (Tbilisi – Paris); Farhad Moshiri (Teheran); Dilek Winchester (İstanbul);  xurban collective (Istanbul – Izmir - New York) and Andrej _erkovi_ (Sarajevo).

ARS AEVI MUSEUM OF CONTEMPORARY ART SARAJEVO
IN COOPERATION WITH
BM CONTEMPORARY ART CENTRE ISTANBUL
COLLEGIUM ARTISTICUM GALLERY SARAJEVO
Sarajevo, October 2008
The Ars Aevi Project is unique in the world of contemporary art. It aims to create a regional South East European centre for world contemporary art in Sarajevo, the city known to the for its multicultural history and recent wounds, but also for being a true meeting point of artists of the world. In fact, Ars Aevi is a wide network of artists, curators, institutions of contemporary art, architects, government and non-governmental organisations, administrations and other individuals working together to form an exceptional collection of contemporary art, named the Ars Aevi Collection, that will be housed in a museum designed by the prestigious architect Renzo Piano.

Nuclei of the Ars Aevi Collection are formed by museums, centres, galleries, foundations and other institutions of contemporary art with which the Ars Aevi General Directorate makes an agreement for cooperation. To date, Ars Aevi Collection nuclei have been formed by museums or centres of contemporary art gravitating towards the Western Europe – in Milan, Prato, Venice, and Bolognano in Italy, Ljubljana in Slovenia, Vienna in Austria, and in its home town, in Sarajevo in Bosnia and Herzegovina. The second phase of enrichment of the collection is gravitating towards the East and Ars Aevi has proudly received a new addition to the Collection, formed by the prestigious Turkish curator Beral Madra in Istanbul in March 2007. Formation of new nuclei is either ongoing or planned in Zagreb in Croatia, Cetinje in Montenegro, Athens in Greece and Belgrade in Serbia in the course of the following years.

In March 2007, through collaboration with the City of Istanbul and the Beral Madra Centre for Contemporary Art, and with the support of the European Cultural Foundation and Prince Claus Fund, and under the auspice of the Istanbul Metropolitan Municipality and Kültür A.Ş., the Ars Aevi Collection was enriched with a new nucleus - the Istanbul Collection. The Istanbul Collection comprises works by artists from the South Caucuses, Middle East and Mediterranean who all belong to a younger generation, but have already received wide international acclaim: Steve Sabella (Jerusalem); Wafaa Yasin (Galilee); Sanan Aleskerov (Baku); Lamia Joreige (Beirut); Vahram Aghasyan (Erevan); Khaled Hafez (Cairo); Shalva Khakhnasvili (Tbilisi – Paris); Farhad Moshiri (Teheran); Dilek Winchester (İstanbul); xurban collective (Istanbul – Izmir - New York) and Andrej _erkovi_ (Sarajevo). The founding exhibition presenting the new works of the Ars Aevi Collection was entitled “Neighbours in Dialogue – Istanbul Collection for the Ars Aevi Museum of Contemporary Art Sarajevo” was created and coordinated by Ms. Beral Madra.

In May 2007, the works in the Istanbul Collection arrived in Sarajevo with the intent of them to be presented to the public as a group exhibition in October 2008. The exhibition organisers hope to facilitate the encounter of younger artists form the East, the West and from Bosnia and Herzegovina and by holding the encounter in Sarajevo, in context of the Ars Aevi Project, to promote Sarajevo as a cultural meeting point. At the same time, the exhibition showcases art from the South Caucuses, the Middle East and the East Mediterranean that usually receives unfairly less prominent coverage in the Western media.

The connection between the works of these artists is their occupation with the conditions in which art is created, the occupation of the state of the soul and their social environment. The Ars Aevi Istanbul Collection nucleus will, therefore, physically and strongly connect the countries from the East, creating a balance with the great number of existing Western artists in the Ars Aevi Collection.

The concept behind the Ars Aevi Project was formulated during the first months of the siege of Sarajevo, conceived as a utopian vision in the darkest days of the siege of Sarajevo. Sixteen years on, Ars Aevi is developing in cooperation with the world’s most eminent artists, artistic directors, museums, centres and foundations of contemporary art, together showing that today it is possible to discover and apply new ways of museum management. The “Istanbul Collection for Ars Aevi Collection” serves as further proof that through cooperation artists can be the builders of a new Europe.


INTERNATIONAL CULTURAL PROJECT
MUSEUM OF CONTEMPORARY ART SARAJEVO
General Directorate, Sarajevo, Centar Skenderija, Terezija bb Bosnia and Herzegovina
Tel: 387 33 216 919
Fax: 387 33 216 927
arsaevi@arsaevi.ba
www.arsaevi.ba

NOTES ON “CAPTIVATED BY BAKHCHESARAY” EXHIBITION

It is always difficult to sum up the developments in art scenes and come up with a precise panorama.  The most precise observation is that the content and the form of art and art making has changed since the beginning of the 1990s. The change is very much related to the socio-political and ideological alterations (alterations and not transformations because of the recurring instances of the one-time political ideologies). While the gradual evaporation of the most solid factor, namely the nation-state ideology is being replaced by a pious national ideology, in tune with the neo-liberal freedom and permissiveness, the micro-level socio-political issues float up.  Thus the alteration reflected itself as completely free and unrestricted declarations of macro or micro-level individual statements through art-works. As the art-works of today are far from being hermetic and metaphorical, one can say that art making is serving as a tool of a neo-anarchist attitude and proclamation. The dissident individual utilizes art making in order to have a visible presence within the socio-political panorama of his/her territory.  However, this panorama, with on the one side nearly fully occupied by the politicians and bureaucrats and on the other side by the business people, who in general are not so interested in contemporary art production, opens for the artist a new arena of struggle. In the underdeveloped local art markets of the region, the artists are exposed to make extra efforts for their economic welfare. In most of the countries around Turkey, the economies are in difficulty and the infrastructures of culture industries are absent or inadequate.

Even if the blockbuster exhibitions are full of photography and video works, painting is still the most demanded form of art-work in the local art market and artists are keen to show their painting skills, because painting—or the handmade art work—is still a signal for the public to discern whether the artist is professional or not.   Today’s young generation is reflecting its ideas, concepts, interpretations, criticism mainly through painting, photography and video, but also through artistic and cultural events which they organize particularly without a curating hand in it.

Throughout the 1990s, the urgency of the artist was “identity” in political, ethnic, gender-oriented locations with references to their origins or traditions. Since 2000, while a group of artists of Turkey are running after more global pursuits, producing works for international curators and audiences by following the concept and strategy trends, another group is still dealing with the local issues and problems. Sometimes, the artworks look like newspaper headlines with pictures or propaganda posters dealing with daily local politics.

Photography with all its possibilities of true or false representations, with its illusive appearances or with its possibilities of monumentality is being utilized by almost all artists. Documentary photography is the basis of socio-political artworks as well. Yet, the ambiguous issue in photographic works is the relation of the image to the conceptual framework of the artist’s manifestation, or the already worldwide consumed criteria that are repetitively being employed for the impact of the photographic image. Convincing and persuasive photographic work comes with its theoretical and philosophical background which can only be mapped out in the expanded oeuvre of the artist.

Regional exhibitions, or exhibitions that unite artists from neighboring countries that have past and present political and cultural relations are no doubt a fertile soil for new productions and events. When I was curating together with Magda Guruli the first comprehensive show of Georgian artist in Istanbul during the 10th Istanbul Biennale, I indicated that we have to admit the weakness and the absence of communication and knowledge in the relationship between the culture and art worlds of Turkey and those of the Soviet world during the Cold War period and that presently we (mostly curators and museum directors) are making a special effort to fill the vacuum created by the apathy between 1950-1990 via cultural and artistic activities.

In the 1990s, when the discovery of the other was the fundamental quest, West European curators and museum directors have united the artists of East Europe, Balkans, Greece and Turkey in eclectic group shows. Looking back to those exhibitions, there is no doubt that they have motivated the artists to democratic openness and the local art scenes to acknowledge international criteria. The encounter of the artists of the onetime polarized cultures created a new synergy in transforming the theoretical, philosophical and conceptual fundaments of contemporary art. The macro-events have prepared the field for in depth encounters or i.e. the empty parts of the macro-picture can only be embroidered meticulously through a more profound collaboration, which I believe Bahcesaray exhibition will be an interesting model.

Beral Madra, March 2008

CONTEMPORARY ART IN BAKHCHISARAY

PRESS RELEASE: CONTEMPORARY ART IN BAKHCHISARAY

CAPTIVATED BY BAKHCHISARAY/ ZACHAROVANI ___________ / PLENENNYE BAHCHISARAEM / _______________ ___ ____________ / BAHÇESARAY'A TUTULDU /

Bakhchisaray State Historical and Cultural Preserve 

28.09 2008 - 28.10. 2008.
Opening - September 27, 2008 at 16.00.

Organizers: Bakhchisaray State Historical and Cultural Reserve / Moscow Museum of Modern Art / The State Museum of Contemporary Art Thessaloniki / Contemporary Art Center BM (Istanbul), Gallery "Collection" (Kiev)

Curators: Maria Tsantsanoglou (Greece), Beral Madra (Turkey), Olga Lopuhova (Russia), Oleg Bayshev (Ukraine)

With the support of PROEKT FABRIKA Centre of creative industries, ISTANBUL METROPOLITAN MUNICIPALITY KULTUR A.Ş., fund for Art Projects

The Crimea has long been a crossroads of diverse cultures, a place where many nations and peoples have come together. It has provided inspiration for artists, writers, poets and musicians since antiquity. Drawing attention to the unique historical heritage of Bakhchisaray and the cultural diversity of the region, and its interaction with neighbouring countries, the organizers of the present project see art as a universal language capable of bridging gaps both between people and between peoples. Despite the ambiguity of the current political situation in the Crimea and deep historical differences, it is hoped that this exhibition will find common ground between the national and cultural entities involved and point towards the possibility of harmonious coexistence. Bahchisaray State Museum, the adjacent park, the Turkish cemetery, Sokolinaya Tower and other historical and cultural surroundings will offer spaces for the site-sensitive projects of the participants. The project will bring together leading artists from Greece, Russia, Ukraine and Turkey, countries which have been closely linked to the Crimea for centuries.

GREECE

Nikos Alexiou is presenting a work based on patterns and motifs from the floor of San Marco Cathedral in Venice. It is a project that puts the artist in the position of an archeologist who draws what he has found rather than simply making a photograph, in order to understand it better. The artist has worked hard with a similar project in the Iveron Monastery in Mt. Athos where he lived for four months. To some extent Nikos Alexiou is influenced by the work of the Ukrainian monk of the 18th century, Vassily Grigorovich Barsky, who travelled to

 Mt. Athos and copied patterns he found in the monasteries. Bringing images from San Marco to Bakhchisaray is a gesture of offer and recognition to a highly artistic environment of great historical importance.

Elli Chrysidou, impressed by the Falcon Tower of the Palace, creates a mystical kingdom of birds that leave their traces without showing themselves. The invisible side of birds is the first strong impression that people get when visiting this very unusual tower which housed the Palace falcons. These traces are reinforced with drawings not exactly of the birds themselves but of an indeterminate memory of them through space.

Babis Venetopoulos is a video artist working with the technology of digital images and thus with its obvious possibilities to deconstruct the image through the flexibility of the digits causing stunning transformations. In his work for the Bakhchisaray exhibition, the artist presents his aesthetic view of incarceration and distortion

 with the image of young turning old and getting transformed into a bird. This is shown in two cages in which a young man and an old man have the movements and the eyes of birds. Above all, he examines the effect of time on human existence.

Richard Whitlock will show STANDING WAVE, a sculpted relief of shiny metal, representing the liquid surface of a pool, which he has made specially for the ‘Divan Hall’ of the Palace.He will also show two pictures of indoor spaces of the Bakhchisaray Museum, composite photographs from which, in the Byzantine tradition, linear perspective has been eliminated.

TURKEY

Murat Morova will exhibit a wall drawing with the Turkish title “HUSTLE AND BUSTLE”.  The figure masterfully created with the technique of calligraphy by the artist displays the indecisive movement between being crashed by the weight of the world or giving up to carry it.

Melih Görgün will exhibit his video and sound installation “DEATH IS ON THE OTHER SHORE” that tackles the question “How can an individual submitting or resisting to the confusing ambiguities of the globalisation capture the changes and transform it to a positive energy or to a self-determined position?” This work discreetly creates the ambiguous environment to react to this question.

Nazlı Eda Noyan will exhibit five digital prints with the title “FINELY EMBROIDERED” with a video supplement displaying her grandmother’s embroidery pieces with Intricate, flowery, abstract and beautiful motives that were left unfinished. Her prints show how she completes these pieces with her hand work: detailed, social, abstract and sad.

Sıtkı Kösemen will exhibit portrait photographs of a family. Kösemen’s photographs can be called as hybrid documents, a description that emphasizes the combination of research, journalism, documentation and artistic intervention. His photography series on individuals may depict a cross section of a complex society, but the intentional simplicity of rendering allows them to remain open to multiple interpretations.

UKRAINE

The Ukrainian Crimea, once the zone of influence of the Greeks, Ottomans and Russians, is now at a dangerous intersection of the new imperial interests and possible new clashes.

Aleksandr Gnilitsky in his work GREAT WASHING creates a symbolic metaphor of a harmonious unity of countries participating in the project, putting in a common space of symbolic attributes of Ukraine, Greece, Turkey and Russia.

The work of Maksim Mamsikov MARINE BATTLE creates the image of a paradise resort in Crimea, but this "paradise" is illusive and any sharp movement can interrupt its existence.

Aleksandr Roitburd dedicated his work to the tragic fate of the artist in the twentieth century, creating two portraits of K. Korovin and F. Shalyapin in explanation of the sculptural group at the entrance of country house of K. Korovin in Gurzuf. Russian painter K. Korovin lived and worked for many years in Gurzuf (1910-1917). In 1910-1912 he built his studio-cottage "Salambo" to his own design. In Soviet times it was used as a rest-home, and since 1947 is has been the Creativity house of the State Art Fund.

Oleg Tistol in his picturesque installation THIRD ROME depicts with irony
the imperial ambitions of current residents of the Crimea, who gave this name to the pathetic Gurzuf casino.

RUSSIA

The installation of Nikita Alekseev "A LIVING STONES" deals with the Krymoross monument, the only monument to have come down to us, and in almost perfect condition, which relates to the worship of a mysterious people living on the Crimean peninsula between about 1700 - 1850 AD (XX - XXI centuries of the old era). The inscriptions on the monument have been reconstructed with the Atman-subkvark method of Hukuty - Fandakbashi but although the language and writing of Krymoross have been successfully investigated and decrypted by C. Lu, these inscriptions almost defy interpretation. Among the 101 stones, can be found such inscriptions as: "Living stone, allocating oil and gas", "Living stone connected to the Internet", "Living stone, listening to the rose", etc.

Vadim Zakharov, together with the long-time hero of his works Pastor Zond, will show photographs taken in the Crimea done in a late ‘90s style translating their neutral "private" detention into a profound philosophical reflection on life and our place in it today.

Konstantin Zvezdochetov has long worked with the relocation of historical subjects and the subjects of art history in the aesthetics of cartoons of the Soviet journal "Crocodile". Created in this style and filled with a mass of new connotations, phantasmagoric paintings with bright ornaments and heroes unimaginable in reality appear in Bahchisaray museum to re-create its fantastic atmosphere – something between the "Thousand and One Nights" and Russian fairy tales by Afanasyev.

Andrey Filippov, in his REFLECTIONS ON TIME "revitalizes" the old fountain of Bahchisaray museum, located near Sokolinaya tower. We will wonder whether the sounds of the water in this audio installation are lamenting the bygone glory of Bahchisaray, or hard times to come.

Special guest of the festival from Germany Haralampy Oroshakov will attempt to appropriate the historical Bahchisaray palace complex by impressing the seal of his family earldom on various elements of its decor.

FOR FURTHER INFORMATION: BMADRA@TNN.NET

Intercultural Dialogue: Utopias and Situations

Conference / Debate
25 - 26 June 2008
Palais du Rhin, Strasbourg

On the occasion of the Conference on “Intercultural Dialogue : utopias and situations”, to be held in the Palais du Rhin by courtesy of the Alsace Regional Department for Cultural Affairs (DRAC) and with the support of the Council of Europe and the Strasbourg Italian Cultural Institute, Michelangelo Pistoletto will present his scheme to create a Mediterranean Cultural Parliament. The presentation will take place around his artwork entitled “Love Difference Table”, a mirror-table in the shape of the Mediterranean. For several years the Italian artist has been working on art co-operation and the means deployed to implement this particular way of helping European citizens face their social difficulties in different political situations.
Three continents meet together around the Mediterranean Sea, an area of historical mingling and cultural diversity but also the scene of conflicts. The specialists attending the conference will put forward their various assessments and proposals for facilitating the movement of artists between the Meditarranean countries and those of Europe, while improving working conditions through concrete projects involving sustainable development, respect for minorities and cultural specificities and the promotion of dialogue between people by means of art exchanges.

The debates, to be introduced by specialists in cultural activities, from the private and public sectors and European institutions, as well as artists themselves, will endeavour to define the objectives and means of intercultural dialogue in Europe, and more particularly around the Mediterranean, and to put forward new proposals for art and cultural projects based on direct co-operation between organisational structures at all levels and artists.

The debates will be chaired by Daniel Riot, journalist and director of RELATIO, a website specializing in European affairs.

Two-way French-English interpretation will be provided for the entire proceedings taking place in the meeting room of the Central Commission for Navigation on the Rhin, in the Palais du Rhin.
Palais du Rhin 2 place de la République, 67000 Strasbourg

MY CONTRIBUTION TO THIS FORUM

Before my statement for this forum, I would like to make some remarks on the last moments of the discussion:

Beginning of the 20th century newspapers in over 40 languages were being published. Now, the status quo bans the use of foreign words…Neo-conservatism and neo-nationalism is more present than ever…

· When we talk about culture industry in non-EU territories, we should talk with the names of the cities and not countries.

· The monthly salary of the coach of the national soccer team is 75.000 EURO and he is a pure nationalist. He might be the most powerful person in the eyes of the millions of people. He and his soccer players have no affinity to art and culture. My salary as the visual arts director for Istanbul 2010 is 2000 EURO. The yearly turnover of art in Turkey is 10 million USD including the auctions; and only 2 million of this is related to contemporary art; most of it is being used by corporate art and culture institutions for branding strategies.

· I closed the exhibition space in 2000 and worked in mobility. Last year I was offered a space. I opened again a space with my two colleges with the ambition to resist the corporate culture monopolies that is determining the art and art making in Istanbul. It is an alternative space.

It is always difficult to sum up the developments in art scenes and come up with a definite panorama and to determine the tools of moving forward. The most definite observation is that the content and form of art and art making has changed since the beginning of the 90’s.

The change is very much related to the socio-political and ideological alterations. Alterations and not radical transformations because of the emergence of the one-time political ideologies: Re-nationalization, neo-liberal fundamentalism, re-forming of a lost political territory by being driven by the deterritorializing violence of Integrated World Capitalism (Bourriaud, 101).

While the gradual evaporation of the most solid factor, namely the nation state ideology is being replaced by a pious national ideology, in tune with the neo-liberal freedom and permissiveness, the micro-level socio-political issues of local cultures or marginal cultures float up. These alterations were reflected into the art making as completely free and unrestricted declarations of macro or micro-level individual statements through art works.

As most of the art works of today are far from being hermetic and metaphorical – because they are mostly sociology and documentation based, one can say that art making is serving as a tool of neo-anarchist attitude and proclamation. Evidently this attitude owes its force to the absence of the international market interests in the region, because art market is also manipulating the aesthetics and content of the works that represent non-Europe as Souad indicated this morning.

The dissident individual, the contemporary artist of emerging or developing democracies utilize art making in order to have a visible presence within the socio-political panorama of his/her territory. However, this panorama is on one side shadowed by the politicians and bureaucrats and on the other side by the business people who own the financial resources but in general are not so interested in contemporary art production. The other shadow is: In Turkey advertisement and the media is extremely influential in manipulating the public opinion; every cultural event has to make itself visible in the billboards and the media. This opens for the artist a new arena of struggle. 

In the underdeveloped local art markets of the region, the artists are exposed to make extra efforts for their economic welfare. In most of the countries around Turkey the economies are in difficulties and the infrastructures of culture industries are absent or inadequate; or the official culture visualizations and the private one’s do not go together. The art making in most of these countries have been saved by the EU funds and partnerships in the last decade.

Even if the block-buster exhibitions are full of photography and video works, painting is still the most demanded artwork in the local art market, and artists are keen to show their painting skills, because painting- or the handmade art work- is a sign for the public whether the artist is professional or not. Curating has played a great role; even if it is not an established profession yet.

Today’s young generation is reflecting its ideas, concepts, interpretations, criticism mainly through painting, photography and video, but also through artistic and cultural events which they organize particularly without a curating hand in it. Curating as a profession is not yet in demand; a young generation of art managers, culture theorists and curators will be visible only then when the necessary infrastructures (museums, art centres, art institutions) with independent administrations will be established.

Throughout the 90’s the urgency of the artist was “identity” in political, ethnic and gender-oriented locations with references to their origins, traditions or geographical, socio-political state of belonging. Since 2000, while a group of artists of Turkey are running after more global pursuits, producing works for international curators and audiences by following the prevalent concept, form and strategy trends, another group is still dealing with the local issues and problems. Sometimes, the artworks look like newspaper headlines with striking photography or like propaganda posters that deal with daily local politics.

Photography with all its possibilities of true or false representations, with its illusive appearances or with its possibilities of monumentality is being utilized by almost all artists. Documentary photography is the basis of socio-political artworks as well. Yet, the ambiguous issue in photography works is the relation of the image to the conceptual framework of the artist’s manifestation, or the already worldwide consumed criteria that are repetitively being employed for the impact of the photographic image. Convincing and persuasive photography work comes with its theoretical and philosophical background which can only be mapped out in the expanded oeuvre of the artist.

Regional exhibitions or exhibitions that unite artists from neighboring countries that have past and present political and cultural relations are no doubt a fertile soil for new productions and events. As together with Magda Guruli I was making the first comprehensive show of Georgian artist in Istanbul, during the 10th Istanbul Biennale, I indicated that we have to admit the weakness and lack of communication and knowledge in the relationship between the culture and art worlds of Turkey and those of the Soviet world during the Cold War period and that presently we (mostly curators and museum directors) are making a special effort to fill the vacuum created by the apathy between 1950-1990 via cultural and artistic activities.

The same with Middle East; the networking started late 90’s and it is too early to expect solid results.

In the 90’s, when the discovery of the other was the fundamental quest, West European curators and museum directors have united the artists of East Europe, Balkans, Greece and Turkey in eclectic group shows. Looking back to those exhibitions, there is no doubt that they have motivated the artists to democratic openness and the local art scenes to acknowledge international criteria. The encounter of the artists of the onetime polarized cultures created a new synergy in transforming the theoretical, philosophical and conceptual fundaments of contemporary art. The macro-events have prepared the field for in depth encounters or i.e. the empty parts of the macro-picture can only be embroidered meticulously through a more profound collaboration.

The existing network should be sustainable; we have to continue.

Beral Madra © 25 June 2008

International Festival of Contemporary Art
Futuro Presente/Present Continuous
Faenza, from 23 to 25 May 2008


The Festival
Three days dedicated to present-day art and the directions in which it is developing, in the company of artists, critics, curators and the entire sphere of professionals, scholars and opinion leaders that gravitate around the international contemporary art system.
The city of Faenza will be hosting events, round tables, debates and workshops conceived not just for those directly involved and the ever-increasing fans of contemporary art, but also as a means of bringing art closer to the public at large.

The city
The initiative forms part of the project entitled “Ideas in motion- Faenza towards the evolved cultural district”, promoted by the Municipality of Faenza and supported by local cultural organisations, under the scientific guidance of Pier Luigi Sacco. With this Festival and many other projects, the city is proposing its candidature as the first Italian case in which the integrated development model of the evolved cultural district is actually applied.

The programme

Forum: Art and Curatorial Schools, Next Step
The recent development of the contemporary art system is leading to an increasing demand for training of the artistic professions. It poses a series of questions concerning their practices, training standards and networking at an international level.
Speakers: Okwui Enwezor (San Francisco Art Institute), Larry Rinder (California College of the Arts), Robert Storr (Yale University School of Art), Maria Lind (Centre for Curatorial Studies at Bard College), Marco de Michelis (IUAV).*

Contaminations
Contemporary art is producing ever-greater hybrid crosses with architecture, design and fashion. The conversations from the "Contaminations" cycle set out to examine its meaning and critical areas, reflecting on future developments of this dialogue between the various disciplines.
Speakers: Achille Bonito Oliva (art critic), Stefano Boeri (Abitare), Maria Luisa Frisa (IUAV), Antonio Marras (stylist), Cristiano Seganfredo (Fuori Biennial), Mathieu Mercier (artist).*

Museums: projects and perspectives
Contemporary art museums are complex organisations in which cultural programming issues intermingle with those of its relationship with the surrounding area, management strategies and the formation of international collaboration networks.
Speakers: Gerald Matt (Kunsthalle Wien), Udo Kittelmann (MMK Frankfurt), Giacinto Di Pientrantonio (GAMeC, Bergamo), Danilo Eccher (Macro, Roma), Eduardo Cycelin (Madre, Naples), Iwona Blazwick (Whitechapel, London), Angela Vettese (Civic Gallery of Modena), Carlos Basualdo (Philadelphia Museum of Art).*

Coming Shows
A series of conferences that provides a glimpse of the highlights of the international cultural programme scheduled for the coming year. The direct protagonists will explain their project ideas in the course of the event.
Speakers: Hedwig Fijen (Manifesta), Fabio Cavallucci (Civic Gallery, Trento), Angela Vettese (Civic Gallery of Modena), Okwui Enwezor (Biennial of Gwuangju), Francesco Bonami (MCA, Chicago), Iwona Blazwick (Whitechapel), Massimiliano Gioni (New Museum, New York).*


New horizons for the evolved cultural district
In Italy, the relationship between contemporary art and the local area is becoming increasingly close, and involves a wide variety of individuals. To what extent can a contemporary art museum become the protagonist of a project for local development that focuses on the knowledge-based economy?
Speakers: Pier Luigi Sacco (IUAV), Julia Draganovic (PAN, Naples), Marco Pierini (Palazzo delle Papesse, Siena), Ludovico Pratesi (Pescheria Centre for Visual Arts, Pesaro).*

Italian entrepreneurs in contemporary art: projects and perspectives
Italy is making its mark on the international scene with its ability to involve businesses in the artistic field, not so much as suppliers of resources but as cultural operators with their own strategy. This forum provides a view of some of the most innovative and interesting experiences of recent years.
Speakers: Gianluca Winkler (Pirelli RE), Maria Paoletti Masini (Teseco), Gail Cochrane (Spinola Banna Foundation, Banna di Poirino).*

To be made
Some of the greatest protagonists of the artistic scene of our times tell their story in a conversation on their future projects, with curators and professionals of international standing.
Speakers: Marjetica Potrc (artist), Gabi Scardi (curator), Agnes Kohlmeyer (IUAV), Germano Celant (Prada Foundation).*

Policy/Politics
Today’s cultural policies are a pivotal element of the contemporary art system, both from the point of view of the disbursement of funds and of the creation of new containers, the development of new commissioning models, and interaction with other cultural supply sectors.
Speakers: Flavio Albanese (Domus), Aneta Szylak (Wyspa, Gdansk), Marketta Seppala (Frame, Helsinki), Chus Martinez (Frankfurter Kunstverein), Laura Capel Tatjer (Institut d'EstudisTerritorialsUniversitat Pompeu Fabra / Generalitat de Catalunya).*

Art incorporated: Looking Ahead
The commercial dimension of art has an increasingly complex role to play which is not confined to mediation between artist and collector; rather it is consolidating its position as a structured entity with ambitious plans that almost compete with those of the cultural institutions and large-scale exhibitions.
Speakers: Marko Stamenkovic (curator), Beral Madra (curator), Viktor Misiano (curator), Branko Franceschi (Rijeka Museum of modern and contemporary art), Minhea Mircan (Mnac, Bucharest) Barnabas Bencsik (Acax, Budapest), Marina Sorbello (uqbar, Berlin), Alexis Hubshman (Scope Art Fair), Jonathan Watkins (Ikon Gallery, Birmingham), Roberto Pinto (curator).*

Coffee Table discussion: an overview of young Italian art, by Alberto Garutti
Alberto Garutti, one of the key figures of the dialogue with the most recent generation of Italian artists, discusses the prospects and critical areas of the young Italian scene of recent years with them.

Forum: Futuro Presente/ Present Continuous, projects and perspectives
A collection of comparative statements underscore the emerging issues and most delicate aspects on which the curatorial world of contemporary art is focusing.
Speakers: T.J. Demos (University College London), Pamela Lee (Stanford University, Stanford - CA), Alexander Alberro (University of Florida).*

Coffee Table Discussion: Magazines
What is the role of specialist magazines today in diffusing, promoting and constructing contemporary art? What position do they play in the market? Italian and foreign entities compare notes and outline the prospects for the sector’s publishing wing.
Speakers: Simona Vendrame (Tema Celeste), Michele Robecchi (Contemporary Art Magazine, London).*


Institutional contributions
The relationship between public and private and the role of institutions in supporting young artists and promoting contemporary art in Italy and abroad: these are the issues to be tackled by the directors of institutions attempting to get to grips with enhancing artistic creativity, and the representatives of the regional and local authorities which include present-day art in their cultural policies.
Speakers: Pio Baldi (DARC), Fiorenzo Alfieri (Gai).*

Collateral Initiatives
In accordance with the wider project entitled “Ideas in motion - Faenza towards the evolved cultural district”, of which the Festival forms a part, the local cultural organisations will be participating in an intense programme of initiatives scheduled throughout the city.

MY CONTRIBUTION TO THIS FORUM:

From curatorial theories to curatorial practices

Coming from a country where recently an Italian artist Pippa Bacca was brutally killed, I would like to express my grief if it has a meaning at all.

Pippa Bacca’s death opened the discussion about how much contemporary art is existing outside of Istanbul. Contemporary art is confined to three districts of Istanbul; therefore curating in Turkey now must be redefined. It is evident that contemporary art should be transmitted to the other 35 districts and to the 79 cities in Turkey. A gigantic task awaits the next generation curators. My generation and the generation of the 90’s were too much involved in getting Istanbul into the international map. Now, it is the hot spot, gravity center or the trendiest
place! However the cityscape with its ambiguous components of history, modernism and postmodernism is shadowing the contemporary art production, so that the foreign eyes cannot see the knotty realities.

My curatorial venture since 1987 can be assessed in three stages: the introduction of curatorial theory and practice to the art scene of Istanbul; the international encounter through exhibitions; and drifting apart from conventional curating and quest for new ways of exhibiting.

In the 80’s, within the context of the periphery curating was a distant model of making exhibitions in relation to the architectural and socio-political space. However, the exhibitions launched in historical buildings in the 1st and 2nd Biennale of Istanbul contributed to the concept and the aesthetics initiated by Harald Szeemann. The theory and the practice were austerely attuned.

In the 90’s Istanbul art scene adopted itself to the requirements of the globalization trends and step by step the curator’s subjective interpretation and choice became the main endeavor in exhibition making. The sterile content of the exhibitions changed to a hybridized substance with an intention to divert the viewers’ attention to the momentum of the artwork rather than to the process and sustainability of the artwork. The theory, with the support of striking titles elaborated the showiness of the exhibition.

In the last decade curating turned away from its previous glittering course, became an almost ruthless mediation/intervention within the neo-liberal culture industry. Utilizing the effect of multi-culti artworks from different modernities and systems the exhibitions became a platform of antinomy between the theory and practice. As a consequence curating is under continuous scrutiny about its real intentions and alternatives. Respect and favor to the artist’s ambitions and intentions spring up.

Curating is a very “cool” profession; yet in its deep center it is romantic. There is always a desire of making dreams become reality, emphasize what is human, escape the dogmas of the art world, and use the art as the point of focus rather as distraction.

In this sense, even if the current art market and job trends pushes the goals of the conscientious curator to the corner, curating today – at least in the region where I am operating- willingly or unwillingly presents ways of escape from the dogmas, ways of transporting art from one community to the other, even if there are political and geographical obstacles, ways of infiltrating into the crevices of electronic media.

For EU curators Istanbul art and culture scene is still a field of discovery of not only artists and art works, but also collectors, sponsors and partners. What they discover in the art making is of contradictory character: they discover that the appearance and the being are not the same; that the existing infrastructure is mainly misguided and mismanaged -even if there are some exceptions-; that the official cultural politics is not updated; that the Istanbul art scene stands on the shoulders of artists and idealistic individuals; that Istanbul itself is a stage of a surrealist play.

The current socio-political-economic context based on the continuous crises generated by the clash of modernist ideologies with the ideologies of global capitalism, the clash of nation state ideology with the consumer individualism is the most fertile aspiration field for contemporary art; which is a paradox when we consider that the country and the people suffer from these dilemmas. Even the foreign curators and artists benefit from this ambiguous context.

Beral Madra, March 2008